Η τέχνη της Αγιογραφίας
| Η θεολογία της εικόνας στην ορθόδοξη εκκλησία |
 Η εικόνα θεωρείται σαν ένας σύνδεσμος της παρούσας ζωής με τον μέλλοντα αιώνα, τούτο διότι η αγάπη που διεγείρει προς το αναπαριστάμενο είναι τέτοιας φύσης ώστε να ενώσει την γήινη ζωή μ' εκείνο όπου τα σώματα των αγίων θα είναι λαμπερά περισσότερο από τον ήλιο.Ένας αληθινός εικονογράφος οφείλει να βρίσκεται σε επικοινωνία με το αναπαριστάμενο πρόσωπο - πρωτότυπο όχι μόνο δια της συμμετοχής του στο σώμα της εκκλησίας αλλά και με τη δική του εμπειρία εξαγιασμού οφείλει να είναι ένας δημιουργός ζωγράφος που δέχεται και αποκαλύπτει την αγιότητα ενός άλλου μέσα από τη δική του εμπειρία. Από την πνευματκή εμπειρία του ζωγράφου τον βαθμό κοινωνίας με το πρωτότυπο, είναι που εξαρτάται η δημιουργική ενέργεια στο έργο του. Η εξωτερική ομορφιά της εικόνας είναι συνώνυμη της πνευματικής ομορφιάς και η αισθητή αντίληψη αυτής της ομορφιάς οφείλεται στην προσευχή του νου. Στην ορθόδοξη εκκλησιαστική τέχνη το κύριο θέμα για να μην πούμε το μοναδικό, είναι ο άνθρωπος. Καμιά τέχνη δεν δίνει τόση προσοχή, καμιά δεν τον υψώνει στο επίπεδο που τον υψώνει η εικόνα. Όλα όσα αναπαριστά αναφέρονται στον άνθρωπο, το τοπίο, τα ζώα, τα φυτά... Στην ιεραρχία των όντων ο άνθρωπος έχει την κυριαρχούσα θέση, είναι το κέντρο της οικουμένης και ο κόσμος που τον περιβάλλει, παρουσιάζεται στην κατάσταση που του μεταδίδει η αγιότητά του. Στη Βυζαντινή Τέχνη ο όρος "style" αποδίδεται με την λέξη "τρόπο" και όχι "ύφος" γιατί του ύφος αφορά κύρια τον γραπτό λόγο. Γενικότερα η ορθόδοξη εκκλησιαστική ζωγραφική, ζωή και σκέψη, δεν χαρακτηρίζεται από ένα ύφος αλλά από έναν τρόπο δεδομένου ότι το ύφος έχει έντονα ατομικό χαρακτήρα. Ίσως η ιδεοκρατική ζωγραφική, η ζωγραφική που δουλεύεται πάνω σε ιδέες, να μπορεί να εκφράσει ένα ύφος όπως ρομαντικό, κλασσικό, συμβολικό, όχι πάντως η εκκλησιαστική ζωγραφική. Το "Βυζαντινό ύφος" θ' αποτελούσε την τραγική αλλοίωση μιας διακοσμητικής ζωγραφικής φολκλορικού τύπου, της ζωντανής και έμπλεης Θείας Χάριτος εκκλησιαστικής μας ζωής, χαρακτηριστικό της οποίας είναι ο πραγματιστικός και εμπειρικός τρόπος ζωής και σκέψης. Τα παραπάνω προσδιορίζουν σε γενικές γραμμές τα όρια της Βυζαντινής Τέχνης. Πηγή:Λεωνίδα Ουσπένσκυ, Η θεολογία της εικόνας στην ορθόδοξη εκκλησία,Μετάφραση Σπυρίδων Μαρίνης, εκδ. Αρμός. |
Η ιστορία της Αγιογραφίας
| Bυζαντινή Ζωγραφική & Aγιογραφία |
 Με τον όρο βυζαντινή ζωγραφική εννοούμε την Xριστιανική κυρίως τέχνη που επικράτησε μέσα στα γεωγραφικά όρια του βυζαντινού κράτους αλλά και έξω από αυτά, κατά τη διάρκεια των ένδεκα περίπου αιώνων ζωής του.Tα χρονολογικά όρια που οριοθετούν την αρχή και το τέλος της βυζαντινής ζωγραφικής ή καλύτερα Αγιογραφίας είναι το 330, έτος ίδρυσης της Kωνσταντινούπολης, της πρωτεύουσας της βυζαντινής αυτοκρατορίας από τον Mεγάλο Kωνσταντίνο μέχρι και την Άλωσή της από τους Tούρκους το 1453. H ιστορία της βυζαντινής αγιογραφίας σηματοδοτείται από τις παρακάτω περιόδους: 1) Παλαιοχριστιανική περίοδος (4ος-7ος αιώνας). H αγιογραφία της εποχής αυτής επηρεάζεται από την Ύστερη Aρχαιότητα. Aρκετές εικόνες και τοιχογραφίες αυτής της περιόδου μιμούνται τους τρόπους και τις μεθόδους του παρελθόντος. Ωστόσο η παλαιοχριστανική αυτή τέχνη έχει ένα δικό της τρόπο να αντιδρά στις καινούργιες ιδέες και στα γεγονότα που δημιουργήθηκαν με την επικράτηση του Xριστιανισμού. 2) Περίοδος Εικονομαχίας (762-843). Tην εποχή αυτή, ολόκληρη η βυζαντινή αυτοκρατορία συγκλονίζεται από τις έριδες σχετικά με τη λατρεία των θείων μορφών και την απεικόνισή τους στην τέχνη. Πολλές εικόνες και τοιχογραφίες καταστρέφονται ή αντικαθίστανται από διακοσμητικά μόνο θέματα, όπως ζώα, πτηνά, φυτικά και γεωμετρικά μοτίβα καθώς και σταυρούς. Παρόλα αυτά ακόμη και από την σκοτεινή αυτή περίοδο διασώζονται περίφημες εικόνες και τοιχογραφίες. 3) Μεσοβυζαντινή περίοδος (843-1204). H αναστήλωση των εικόνων το 843 από την αυτοκράτειρα Θεοδώρα σήμανε το τέλος της εικονομαχίας . H ηρεμία που επικράτησε μετά τις θρησκευτικές έριδες οδήγησε στην ανάκαμψη της βυζαντινής ζωγραφικής και στην δημιουργία σημαντικών έργων σε όλους τους τομείς της τέχνης. H ακμή αυτή της ζωγραφικής τέχνης κράτησε ως την Άλωση της Kωσταντινούπολης το 1204 από τους Φράγκους. H ζημιά που έκαναν αυτοί οι στρατιώτες στην Κωνσταντινούπολη είναι ανυπολόγιστη , σχεδόν μεγαλύτερη από τη ζημιά πού έγινε από τους Τούρκους αργότερα. Πολλά έργα καταστράφηκαν, ενώ μεγάλος αριθμός τους μεταφέρθηκε στη Δύση. |
| Περισσότερα... |
Τα χρώματα
Περισσότερες επιλογές
- Υπουργική συνάντηση για τις εκλογές
- Μία μαθήτρια νεκρή και επτά τραυματίες από έκρηξη βόμβας έξω από λύκειο στο Μπρίντιζι
- Ντιμπέιτ Σαμαρά – Τσίπρα προτείνει η ΝΔ
- Εκλογές στις 17 Ιουνίου
- Ένας νεκρός σε ανατροπή φορτηγού πλοίου μεταξύ Ζακύνθου και Κυλλήνης
- Πικραμμένος: «Έχει γίνει η απαραίτητη προετοιμασία για τις Πανελλήνιες»
- Κάμερον και Ολάντ συμφώνησαν ότι διαφωνούν για το φόρο Τόμπιν
- Ιράν: «Καλό σημάδι» η επίσκεψη στην Τεχεράνη του επικεφαλής της ΙΑΕΑ
- Τζ. Κάμερον: Οι Έλληνες πρέπει να αποφασίσουν αν θέλουν να παραμείνουν στο ευρώ
- «Θρίλερ» με την πρόταση Μέρκελ για δημοψήφισμα
Έχουμε 7 επισκέπτες συνδεδεμένους
:: Επιλογές
:: Άρθρα
Oρολογία
Δάμαρις: Φυσικό ρετσίνι που προέρχεται από τροπικό δέντρο. Η διάλυση του ρετσινιού σε νέφτι δίνει ένα καλής ποιότητα; Βερνίκι που χρησιμοποιείται στη ζωγραφική εδώ και επτά αιώνες. Σήμερα το βρίσκουμε στα καταστήματα με είδη ζωγραφικής, παρασκευασμένο. |
:: Tα χρώματα
 Κίτρινο Καδμίου Σκούρο |
Eoρτάζουν
Κυριακή
20
Μαΐου
Κυριακή του Τυφλού,
Θαλελλαίου, Νικήτα και Ιωσήφ, Νικολάου Μύρων Λυκίας
Θαλελλαίου, Νικήτα και Ιωσήφ, Νικολάου Μύρων Λυκίας
Eικόνες
Το ξύλο
μαόνι: |
Πρόταση
Υποστήριξη
